11 Mart 2012 Pazar

tarihçeme not düşülsün!

Evet bugün sabah erken saatlerde sevgili kocamı iş sebebiyetiyle 3 günlüğüne İstanbul'a yolladım, bu kadar zor geleceğini tahmin edememiştim.Ben ki yıllarca tek başıma kaldım, yaşadım ve bundan zevk de almıştım.Ama demek ki eş olmaya, eş olarak yaşamaya bu kadar alışmışım, bir buçuk senedir.Gerçi şöyle bir düşünürsek iş dışında ayrı geçirdiğimiz saatler bile sayılıdır, hiç ayrı yataklarda uyumamıştık mesela.
Ellerimle valizini hazırladım, gözlerimden süzülenlere engel olmaya, onlar da bana inat akmaya çalışırken uğurladım Ege'yi.Zor oluyormuş vesselam.
Allah'ım her yolcuyu sağ salim yerine, evine ulaştırsın!Şimdi de elimin altında telefon, nerededir diye bekliyorum, İstanbul'a kadar beraber gidiyoruz sanki...
Bursa'dayken annemleri hep böyle bırakıyormuşum demek ki ben, oysa giden de buruk olur, ama kalan olmak daha zormuş, ya da ben ilk kez bu kadar ÇOK kalan oldum...
Çarşambaya kadar annemlerde kalıyorum, BİZ olmadan bu evde BEN olarak kalmak garip gelecek zaten, en iyisi kalabalıkta kaybolmak...
Sevgiyle kalın; sevdikleriniz yanınızda olsun hep; uzaklarınız yakınlaşsın, beklemeleriniz azalsın!

2 yorum:

  1. çok hoş anlatmışsın canım
    :))

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. insanın gönlü güzel olunca bu güzel sözleri ne kadar yalın anlatabiliyor, ben teşekkür ederim asıl, inceliğin için:))

      Sil

Fikr-i şahaneniz için çok müteşekkirim efeniim:)))

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...